Reisverhaal «Lanzarote centrum »
terug naar Lanzarote
|
Spanje
|
3 Reacties
07 Maart 2026
-
Laatste Aanpassing 12 Maart 2026
Vandaag op ontdekkingstocht met de auto naar het westen, de dorpjes liggen slechts op minder dan 10 km van elkaar verwijderd.
zoals overal op het eiland zijn er vulkanen te zien, er zijn in totaal bijna 300 vulkanen op het eiland. De laatste uitbarstingen dateren van de jaren 1800
Het eerste dorpje is La Vegueta, een landbouwnederzetting waar vooral ook wijngaarden zijn aangeplant
een ongewoon groot gebouw, in een ongewone kleur
groene velden en zwarte velden
om gewassen te beschermen heeft men overal op de velden, al langere tijd geleden, muurtjes gebouwd. Afhankelijk van de aanplantingen hebben die muurtjes een andere vorm
de halfronde muurtjes duiden op wijngaarden. In elke halve ronde staat er 1 wijnrank. Dit jaar zal er voorlopig wel geen watertoevoer nodig zijn …
Voor we in Macha Blanca zijn, zijn er grote parkeerplaatsen en allerlei infrastructuur voor pelgrims die naar de Ermita de Virgen de los Dolores komen (Onze Lieve Vrouw van de Smarten) rond half september.
de kapel
langs de parking gebouwde stalletje voor voedsel of souvenirs
Volgens de legende zouden de lokale bewoners tijdens de uitbarstingen van een vulkaan in de periode van 1730 tot 1736, een belofte gedaan hebben om hier een kapel te bouwen als de lavastromen hun dorp en hun akkers niet zouden verwoesten. De lavastroom stopte net voor het dorp, maar de inwoners ‘vergaten’ de belofte.
Nog volgens de legende verscheen Maria aan een herdersmeisje in 1781 met de boodschap dat ze de lavastroom weer vloeibaar zou maken wanneer de kapel niet werd gebouwd. En dat heeft blijkbaar geholpen, de kapel werd in 1781 gebouwd.
de kapel binnenin
… bittere tranen…
net buiten de kapel is er een beeld van een pottenbakster
met in de ene hand een beeld van een mannelijke figuur, en in de andere hand een vrouwelijke
Wat verder in Tinajo is het dorpscentrum afgesloten, wegens de carnavalloop.
men moet verkleed zijn om deel te nemen aan de loop
We rijden verder naar de kust in La Santa.
nog steeds hoge golven
het water kleurt mooi blauw, momenteel geen donkere wolken boven de oceaan
de golven beuken steeds opnieuw op de kust, na de uitbarsting volgt de erosie
de golven zijn hoog …
na het vissen worden de bootjes steeds aan land getrokken..
… op een onderstel met wielen
de lava rolde ooit verder in zee…
La Santa is de plaats waar tijdens de jaarlijkse triatlon in mei, het wielerwedstrijdgedeelte wordt gehouden. Deze Ironman triatlon bestaat uit 3,8 km zwemmen, 180 km wielrennen en 1 volledige marathon loop.
Op het einde van het dorp, bij Club La Santa (sporthotel) , bij de zee, vindt er vandaag een triatlon voor de jeugd plaats
de zwemmers worden met kajaks en een motorboot begeleid
hun fietsen staan klaar, samen met hun schoenen, hun helm en hun rugnummer
de luchttemperatuur is hier, officieel gemeten, 15 °C, de watertemperatuur 17°C
een officieel zwempak, kletsnat komen de jongeren uit het water, lopen ze de helling op naar hun fiets, onderweg de zwembril af… brrr
bij de eerste groep zijn er vooral jongens…
de laatsten zijn meisjes
geen handdoek om zich droog te wrijven, … snel schoenen, helm en rugnummer aan, en met de fiets lopen tot bij de groene vlag, daar de fiets op… kletsnat
Vandaar rijden we via Soo naar Caleta de Famara. 3 jaar geleden maakten we én in Soo én in Caleta de Famara een stevige wandeling. Nu is het weer veel te onbestendig om te wandelen.
Caleta de Famara ligt aan de oceaan, aan de voet van de Risco de Famara, de steile rotsen waar we bovenaan de Mirador del Rio, in gericht door Manrique, bezochten.
nu is het te koud, maar bij warmer weer zijn er op het strand zonneplekjes gemaakt met rotsblokken, om de zonnekloppers te beschermen tegen de overheerende winden
Vanaf Caleta is er een uitzicht op het eiland La Graciosa en zien we heel wat mensen surfen. De lucht is echter niet erg helder, een foto al evenmin.
LaGraciosa en de onbewoonde rotseilanden
.. en voor het geval er iemand zou denken om toch in zee te gaan zwemmen, overal wappert de rode vlag
Via Soo keren we terug naar Mozaga.
onderweg komen we nog voorbij een Hollandse molen, nu behorend tot een restaurant
Elke zondagvoormiddag vindt er in Teguise de grootste markt van het eiland plaats.
Dan is het centrum autovrij, maar langs de toegangswegen zijn er grote, betalende parkings voorzien, 2€ van 9 tot 14u. Rond de parkings bloeien de bloemenvelden heel intens
de eerste bloeiende bougainvillea
De afstand tot het centrum is beperkt, de markt vindt zowat op elk pleintje en plein plaats. Er zijn 2 vrij grote pleinen, daar staat het gros van de tentjes.
rond de kerk zelf staan geen kraampjes, op alle andere pleinen wel
Een klein deeltje van de markt is voorbehouden aan lokale artiesten en artisanale bedrijfjes. De rest is zoals elke markt met goedkope kledij, tassen, juwelen, …. made in China of soortgelijk… het verkoopt.
enkele kraampjes met de lokale mojo (sausjes) groen en rood
.. of wanneer men liever geen glazen potjes meeneemt, ook de kruidenmix wordt verkocht. Olie en azijn toevoegen en de mojo is klaar
overal Engels … iedereen die er niet Spaans uitziet wordt in het Engels aangesproken… dat overkwam ons ook al in Amsterdam… veel jaren geleden
Lokale mensen en vooral toeristen bezoeken de markt, wij komen van slechts 7 km verder, maar ook mensen die op elke andere plaats op het eiland verblijven, komen naar hier.
en dan hele kraampjes vol met Aloe vera potjes en crèmes.. en dat verkoopt. Of er ook maar iets van de Aloë vera-gel in zit is maar de vraag… de crèmes zijn groen, er kan getest worden … en hoe meer je koopt hoe groter de prijsvermindering.
De echte Aloë vera gel is kleurloos ..
een man met indianenachtergrond, speelt panfluit en probeert zijn CD’s te verkopen
een lokale glasblazer maakt allerlei kleine figuurtjes in gekleurd glas. Blazen hoeft hij niet te doen, enkel gekleurd glas smelten en aan elkaar lassen
Tillandsia plantjes, origineel afkomstig uit Amerika (Noord-, Midden en Zuid) hebben geen wortels en groeien op hout, rotsen, …. Dus gemakkelijk om mee te nemen, we verpakken het goed, thuis é maal per week even met water bestuiven …
een groepje muzikanten speelt in een straatje…
Er is 1 lange rij met eet- en drinkgelegenheden, zoals we kennen van braderieën.
De lokale winkels zijn meestal ook open, cafetaria’s en restaurants zijn dat meestal ook.
Om 12 u vormt zich een carnavaloptocht bij het Convento San Dominico. De groepen hebben hun eigen trommelaars en dikwijls ook hun danseressen mee. Dikwijls zijn er ook kindjes bij.
de Diabletes klein
en groot
geen groep, een enkeling …
2 koppels waarbij de kledij van de dames gemaakt is uit krantenpapier
en de kindjes menen het bloedernstig, terwijl de volwassenen lollen
erg warm zullen deze dames het niet hebben …
wie wat meer lichaamsvet heeft kan hopelijk wat beter tegen de lagere temperaturen
veren en glitter … en een wijde hoepelrok
internationale vrouwendag … mannen goed aangekleed, vrouwen eerder spaarzaam … een nogal klassiek patroon
Wij zien de groepen voordat ze op de markt komen, in de straten staat maar een beperkt aantal toeschouwers. Op de markt zal het veel drukker zijn.
en we komen weer langs de bloemenweiden …
In Mozaga betrokken en veel wind, dus we rijden naar Arrecife, de hoofdstad, op slechts 7 km rijden.
In Arrecife waait het nog steeds, de temperatuur is er 4 tot 5 graden hoger en de wind minder sterk en veel minder koud.
Vandaag parkeren we ons wat noordelijker dan enkele dagen geleden.
Eerst stappen we rond de Charco de San Gines, een binnenhaventje , waar ooit Arrecife gesticht is door groepen mensen die hier aan land kwamen.
bij lage tij liggen de bootjes hier niet in het water. Slechts bij hoge tij kan er buiten gevaren worden
we zijn vertrokken in Mozaga met warme kledij en een regenjas …
het lijkt dat sommige van deze bootjes al lange tijd niet meer gebruikt worden
Ongeveer 710.000 jaar geleden is door een of meerdere uitbarstingen van de vulkaan Zonzamas, het eiland groter geworden, op de plek waar nu Arrecife zich bevindt. Toen is het soort (eerder ondiepe) binnenhaven gevormd, evenals vulkanische riffen.
langs de wanden van de Charco (plas) is nog het verweerde basalt te zien
een Blauwe reiger maakt gebruik van een bootje om de vis in het ondiepe water te vinden
de Regenwulp is te vinden in ondiepe plassen
in een zijarm van de Charco staat nog steeds het skelet van een soort walvis
duiven gebruiken de botten als rustplaats…
wat verder is er een groep Steenloper bij het water te zien
het beeld Los Buches de Arrecife
Los Buches van Arrecife vormen de meest authentieke uitdrukking van het traditionele carnaval op de Canarische Eilanden. Deze unieke maritieme traditie, die sinds 1711 gedocumenteerd is, combineert muziek, dans en het karakteristieke gebaar van speels slaan op voorbijgangers met opgeblazen visblaasjes. Elke februari paradert de Parranda Marinera de Buches door de historische straten van Arrecife, waarbij een gewoonte levend blijft die de stad verbindt met haar zeevaartverleden en haar tot beschermer maakt van het oudste stedelijke carnaval in de archipel.
De buche is de maag van de Atlantische makohaai, die ooit leefde in de wateren nabij de Canarische Eilanden. De vissers van Arrecife bliezen deze blaasen op nadat ze ze in pekel hadden gedroogd en gedroogd, waardoor ze een soort sonore ballon creëerden die ze tijdens het Carnaval gebruikten om onschadelijke slagen uit te delen aan iedereen die ze tegenkwamen. (https://ociolanzarote.com/en/los-buches-of-arrecife-2026-the-oldest-carnival-tradition-in-the-canary-islands)
We wandelen naar de kerk San Gines, de hoofdkerk van Arrecife. Volgens de legende dreef het beeld van Sint Gines de Clermont in de Charco. Op het einde van de jaren 1700 werd deze kerk een parochiekerk
alle ramen zijn nog in-lood-glasramen
Dichtbij de San Gines kerk is er een bar/café/bocaderia (broodjeszaak) waar César Manrique graag langs kwam
bijna alles gebeurt hier nog op een ouderwetse manier…
deze kassa is gelukkig niet meer in gebruik…
een ander gebruik van tuingerei …
We wandelen verder tot waar we enkele dagen geleden kwamen, daarna keren we via de kust terug naar het noorden.
heren, wat denk je van dit kapsalon ?
dit beeld is hier gekomen 100 jaar nadat Manrique geboren is (1919-2019), van de artist Manuelo Gonzales
het beeld lijkt naar nergens te kijken ..
te midden van een rotonde dichtbij de havens is er een beeld van Jorge Isaac Medina dat gebaseerd is op het verhaal van Hemingway ‘The old man and the sea’
het mooie verhaal achter dit beeld, de verbinding tussen Charco de San Gines en Hemingway, de moeite om het te lezen (Engels)
iets verder is de jachthaven, hier liggen geen kleine bootjes … ze moeten immers de oceaan op om naar of van Europa te varen…
herdenkingsvuurtoren voor de 7 vissers die vermoord werden tijdens een terroristische aanval toen ze in de Canarische Sahara wateren visten, op 28 november 1978
en hun boot, hier overleefden 3 bemanningsleden
we komen voorbij de vissershaven, hier mag enkel een foto genomen worden, geen wandeling langs de schepen
Ons eindpunt is het kasteel San Juan. Manrique heeft ook hier zijn stempel gedrukt, vooral de bar/restaurant op de kelderverdieping draagt zijn stempel.
Castillo San Juan
ondanks de wind is nu een T-shirt voldoende
Vandaag lijkt het vrij helder te zijn. We maken een autotocht via Teguise, Haria en verder richting Orzola.
De weg stijgt richting hoogste punt van het eiland, Peñas del Chache, 670m boven de zeespiegel. De top zelf is militair gebied, maar de weg komt er op een paar km verwijderd.
We houden even halt bij een uitzichtpunt. Een sterke wind waait hier, enkele foto’s nemen en dan weer in de auto
overal is er groen, ook op de hellingen van vulkanen. Dit is het zicht richting zuidoosten
en richting noordoost
richting noord
richting west, het hoogste punt voorzien van zend- en ontvangstapparatuur
Het gebied is bloemrijk
de planten worden steeds in dezelfde richting door de wind weg geblazen
We dalen af naar Haria. Daar is het wel even zoeken, vragen, verkeerd rijden, weer vragen, … waar zich de begraafplaats bevindt.
het graf van César Manrique is een simpel graf, we moeten aan een tuinier vragen waar het zich bevindt
zoals zijn voorkeur was, een steen uit de natuur en lokale planten rond het graf
het enge graf met planten
al de graven in de grond hebben een eenvoudig kruis, de overlijdensdatum van al de gestorvenen in deze graven, is al vele tientallen jaren geleden.
de nieuwere graven zijn allemaal in de muur bijgezet
Verder noordelijk komen we dan bij de afslag naar Orzola, het noordelijkste dorp van het eiland. Voor we in het dorp komen is er links van de weg Lanzaloë, het grootste Aloë vera bedrijf van de Canarische eilanden.
Hier bevindt zich enkel de kwekerij, en worden de bladeren af gesneden. De verwerking tot Aloë vera producten gebeurt in het laboratorium in Playa Hondas, iets ten zuiden van de hoofdstad aan de oostkust van Lanzarote. Bij de kwekerij in Orzola bevindt zich ook de winkel, en de plek om informatie te krijgen.
het gebied hier is meer dan 10 ha en bevat verschillende afdelingen, o.a. voor de kweek van kleine plantjes, planten die al wat ouder zijn en gebruikt worden om bladeren te oogsten, nog jongere planten , minder dan 3 jaar oud, die nog niet geoogst worden …
momenteel staan de Aloë vera in bloei. Op één perceeltje worden de bloemen geplukt en gebuikt om zeep te maken
de Aloë vera bloesem
heel het bedrijf is versierd met droogteminnende planten
We waren hier 3 jaar geleden, we wandelen rond.
een arganboom met arganzaden. De boom staat hier informatief. In sommige producten gebruikt men hier arganolie, die wordt aangekocht in Marokko bij een vrouwencoöperatie
om druiven te kweken moet de druivelaar in een soort put aangeplant worden, waardoor de wortels in vruchtbare grond terecht komen. De put zelf beschermd de planten tegen de wind.
Hier kweek men Malvasia druiven, in sommige producten worden de druiven of sap ervan, gebruikt
allerlei soorten planten uit woestijngebieden
jonge scheuten ontstaan bij planten die al iets ouder zijn. Ze worden niet gezaaid
de Aloe veraplanten krijgen spaarzaam water waarin de noodzakelijke meststoffen zijn opgelost
Er komt een busje te met Duitse toeristen. We volgen de uitleg mee.
een Aloë vera blad wordt doorgesneden. Het bevat een soort gel die voor 90 % uit water bestaat en meer dan 200 chemische verbindingen
De eerste sneden, dichtbij de onderzijde van het blad, hebben een slechte geur. Hogere sneden verliezen die slechte geur
de gel bevat enkele polysacchariden, onverteerbare lange suikermolecules
het blad ontdaan van de groene buitenzijden, is nu de pure gel. We proeven een stukje… niet goed, niet slecht, …
Er worden heel wat eigenschappen op vlak van gezondheid aan de gel van Aloe barbadensis (de echte Aloë vera, tussen de 200 andere soorten) toegeschreven, er is echter nog geen grondige wetenschappelijke studie op uitgevoerd
Later keren we langs de hoofdweg terug, gaat veel sneller, maar is landschappelijk minder mooi.
• Woensdag 11 maart
De laatste dag in Mozaga. Komen we later nog eens naar Lanzarote, dan kiezen we wel een andere overnachtingsplaats dan Mozaga, eerder richting kust. Per 2 km stijgt de temperatuur met 1°C, en is de wind minder hevig.
Vandaag rijden we naar Playa Honda, ten zuiden van Arrecife. Playa Honda ligt halfweg Arrecife en de luchthaven.
We stappen langs de wandelweg/fietsweg vanaf Playa Honda tot het zuidelijke punt van Arrecife, ongeveer 4 km.
zuidelijk van ons vertrekpunt is er een zandstrand
noordelijker is er vooral lava die bij hoogtij overspoeld wordt door het oceaanwater
hier en daar zien we een Regenwulp
en enkele Vale Strandplevier met zwarte bek en zwarte poten
’s Morgens is het nog frisser, en hebben we tegenwind. Wanneer we wat later op de voormiddag terug keren, mag de jas en wat later ook de trui uit, we hebben mee-wind.
op weg richting Arrecife, met zijn torenhotel
Zowel Playa Honda als El Cable zien er doods uit. In El Cable staan de huizen leeg, waarschijnlijk vakantiewoningen, mooie gebouwen en goed onderhouden tuinen
wat noordelijker is er een groot strand met aarde, lavastenen en begroeid
en groeien zelfs struiken in het gebied, hier een acacia, ooit ingevoerd uit Australië als sierplant, nu ook verwilderd
ook een verwilderde struik, Bougainvillea, fuchsia kleur
en oranje
langzaam maar zeker wordt het vulkaangesteente weg geërodeerd
rode bladeren met aan de rand zoutkristallen
een rode en een zwarte rotskrab
de krabben zijn zeer snel, zitten op onbereikbare lavarotsen, die door de golfslag min of meer gladder geschuurd zijn
kijken we naar de andere kant, dan is er ook wel wat moois te zien
we komen bij ons eindpunt, het zuidelijkste punt van Arrecife waar we wandelden
We stappen terug naar ons beginpunt in Playa Honda
Atlantische Geelpootmeeuw
de geelbloemige acacia
een Koereiger, in België heel gewoon, hier enkel in de buurt van Arrecife voorkomend
ook in tuinen zijn er bloeiende struiken te zien
Kort na de middag rijden we nog even naar Tinajo, een mooi dorp richting westkust. 3 jaar geleden kwamen we hier enkele malen langs, toen we terug keerden van wandelingen in Soo en Caleta de Famara. Toen gingen we enkele malen naar de lokale patisserie, nu nog even voordat we naar het zuiden rijden.
in het parkje bij de kerk staan 3 Drakenbloedbomen, slechts één ervan draagt nog bladeren
de 2 andere staan tussen andere bomen, maar zelf hebben ze geen enkel blad meer
een kleine zaak met 4 tafeltjes, steeds bezet
We tanken nog, de prijs voor de benzine is net geen 1,3€, voor diesel net geen 1,4€. Hier zijn er bijna geen taksen …. of hoe de schatkist van een land er wel bij vaart bij een oliecrisis....
Eindelijk wordt het weer beter. Er is zonneschijn en de wind is bijna verdwenen.
We stappen nog even naar het Monumento de campesinos, nog even tijd voor we vertrekken naar onze derde verblijfplaats.
de gebouwen beneden aan de voet van het monument behoorden vroeger tot een grote boerderij. Manrique heeft ze wat aangepast en er een restaurant en een grote onderaardse feestzaal bij gecreëerd
Er is een binnenplein met winkeltjes die lokale producten verkopen. Blijkbaar echter blijven de meeste winkeltjes dicht. Enkel het winkeltje met zepen, een bodega en een zaak die beelden tentoon stelt
het binnenplein met de gesloten winkeltjes
We pakken de valiezen in , en we vertrekken richting zuiden. Daar start ons vierde verhaal
