Reisverhaal «Lanzarote noord en centrum»

terug naar Lanzarote | Spanje | 2 Reacties 01 Maart 2026 - Laatste Aanpassing 06 Maart 2026

• Zondag 1 maart

Nog steeds fris en veel wind, dus tickets kopen om de Cueva de los Verdes te bezoeken.

Deze ‘grot’ is vernoemd naar de oorspronkelijke eigenaars van het gebied, zij gebruikten de grot als schuilplaats voor hun geiten.

De vroegere bewoners van Lanzarote, mensen die uit Noord-Afrika hier aan land kwamen, woonden zelfs in de ‘grot’, beschut tegen zon en piraten.

Eigenlijk zijn deze onderaards ruimtes geen grotten, maar een deel van de lange tunnel die enkele 10.000 jaren geleden ontstond (tijd door de gids meegedeeld, in een kleine reisgids spreekt men over 5.000 jaar) door de vloeibare lava afkomstig van de Corona vulkaan. Ook de Jameos del Agua, die we enkele dagen geleden bezochten, is een ander deel van deze tunnel, dichter bij de oceaan. De totale lengte van de tunnel is ongeveer 7 km, waarvan bijna 2 km onder zeeniveau ligt.

Het bijzondere aan deze lavatunnel is dat er dikwijls meerdere verdiepingen zijn, gevormd tijdens verschillende opeenvolgende uitbarstingen van de Corona vulkaan.

De tunnel werd ontdekt door Jesus de Soto, een tijdgenoot van Manrique, een man met een soortgelijke visie over toerisme op Lanzarote. In 1964 was de Cueva de los Verdes de eerste toeristische attractie op het eiland. Jesus de Soto was in feite de voorloper van Manrique. Hij had samen met de gouverneur Ramirez de basis gevormd waarop Manrique verder bouwde.

Voor een bezoek aan de tunnel moet men steeds vooraf online tickets kopen voor een bepaald tijdslot.

de toegang tot de tunnel is ook een Jameo, een plek waar het dak van de tunnel is ingestort. Op de achtergrond de uitgang waarlangs de geleidde bezoeken weer uit de tunnel komen

omdat er hier voldoende licht  en er een goede beschutting tegen de wind is, groeien er continu planten

de toegang tot de tunnel bevindt zich beneden de opening

Jesus de Soto was elektrieker, hij heeft de tunnel spaarzaam verlicht, de bodem geëffend en de ongeveer 1 km lange bezoekweg ontworpen

Op verschillende plaatsen moeten we gebogen door een smalle gang gaan, er worden hier geen helmen voorzien (in tegenstelling tot de lavatunnel die we op de Azoren bezochten)

op sommige plaatsen zijn er 3 tunnels boven elkaar, ze zijn af en toe via een opening met elkaar verbonden

hier zien we de bodem van de lavastroom

aan de onderzijde van het ‘plafond’ hangen er soms stalactieten, niet zoals in een druipsteengrot gevormd door druppels kalkhoudend water. Het is gestolde afdruipende lava

langs de wanden zien we de sleepsporen van de lava die door de tunnel stroomde

door de opening is het plafond van de lager gelegen tunnel te zien

op meerdere plaatsen is een deel van de tunnel ingestort en liggen er blokken lava die de tunnel deels versperren

er is een grote ‘zaal’ waarvan het plafond bedekt is met de kleine stalactieten. Hier is de akoestiek ideaal. Soms worden er concerten gegeven

het gekleurde licht geeft een inzicht in de structuur en grootte van de tunnel

2 tunnels boven elkaar

De hoeveelheid licht in de tunnel is vrij beperkt (er werd hier geen attractiepark gecreëerd), er mag geen flash gebruikt worden bij het fotograferen, bezoekers kunnen dus maar beperkt foto’s maken

Na het bezoek rijden we 8 km verder noordelijk naar het eindpunt van de weg, Orzola.

Hier vertrekken de catamarans naar La Graciosa. De erg woelige zee trekt weinig toeristen aan om de overtocht te maken.

ik wordt bij wijze van spreken al zeeziek door naar het op en neergaande, naar links en rechts wiebelende schip te kijken

Het eiland is gevormd door vulkaanuitbarstingen, het noorden door de Corona vulkaan.

We wandelen even langs het noordelijke ‘strand’

er is een soort pad tussen de zeer scherpe en puntige lavastenen

het eigenlijke noordpunt van Lanzarote is de rots op de achtergrond in het midden van de foto. Daarachter ligt La Graciosa

we stappen tot we de oceaan zien, vooraan is de vaargeul voor de catamarans

links van ons de hoge lavarotsen die een berg vormen

en achter ons het ‘pad’ bestaande uit lava en aangewaaid Saharazand

.. en waarom doet dit toestel toch altijd iets anders dan wat ik vraag…

• Maandag 2 maart

We bezoeken het laatste openbare werk van César Manrique, de cactustuin die hij in 1990 ontwierp. Hij verongelukte in 1992.

De locatie voor de cactustuin is een lavasteengroeve, een open en diepere plek in het landschap, net ten zuiden van de noordelijke gemeente Haria.

De cactustuin bevindt zich in het dorp Guatiza, we lopen eerst even door het centrum.

er wordt wat aan tuinbouw gedaan. We zien enkele veldjes, telkens omgeven door een muurtje in lavastenen waar druivenranken groeien. De planten zijn oud en laag, helemaal niet zoals in bvb Frankrijk of in België

de halfronde muurtjes die de planten beschermen tegen de sterk ene gure winden

de stammen zijn dik en erg houterig, oude planten

de kerk van Guatiza

De cactustuin is van ver te lokaliseren, omdat er bovenaan een windmolen geplaatst is.

Ook hier weer wat bezoekers aan de kassa, het is immers nog geen weer om ergens op het strand of aan een zwembad te liggen… we horen veel Franssprekenden, ook met kinderen van de lagere-school-leeftijd

zoals elke inrichting van Manrique, is hier ook alles ‘in het kader van ..’

Bij de ingang is er links en rechts een kleine kamer ook door Manrique ingericht.

de deurklink is uitgevoerd in hout

de verlichting is zowel binnen als buiten hetzelfde

een van de schilderijen in een kamertjes

De tuin wordt cactustuin genoemd, maar plantkundig staan er cactussen, opuntia’s (zoals de vijgencactus), euphorbia’s (o.a. cactussen met zij-armen), agave’s en enkele andere soorten woestijnplanten, afkomstig van de 5 continenten. Tussen de planten bedekken fijne zwarte lavasteentjes de bodem

de toegang is bovenaan , een mooi overzicht op de tuin

Men kan afdalen via trappen of via een hellend vlak. Ook mensen in een rolwagen kunnen zo de tuin bezoeken

Er lopen enkele paden door de tuin, er zijn veel bezoekers, maar er heerst hier geen drukte

Enkele van de vele mooie exemplaren … veelal stekelig tot erg stekelig

een wel heel speciale plant, een soort die enkel in Madagaskar voorkomt

we komen voorbij de toiletten, ipv een bordje ‘dames’ …

en heren

nog een plant uit Madagaskar, flescactus

nee, niet pluizig, wel stekelig

verschillende soorten staan in bloei

een dikke voet, waarschijnlijk wordt hier water opgeslagen

hier en daar een hoge lavarots

de enkele gebouwen, winkeltjes, zijn opgetrokken in lava

één ding hebben de meeste planten gemeen, ze bevatten stekels… in feite zijn dit in oorsprong de bladeren… maar bladeren verdampen water en dat kunnen woestijnp lanten missen, ze moeten het weinige vocht bijhouden… in de evolutie waren dus planten met stekels in droge gebiedenbevoordeligd ten opzicht van planten met bladeren

hier hoeft men geen bordjes te zetten ‘verboden te gaan zitten’ …

een vetplant vol met bloemen

deze vetplant is bekomen door kruising

overvloed aan ‘cactusjes’…  dit is 1 plant

een meer geordende overvloed…

lijkt erg watte-achtig te zijn….

een souvenirwinkel …

met een mobiel op het dak

sommige exemplaren zijn hoog tot zeer hoog

bloeiende ‘cactussen’

…en andere bloeiende woestijnplanten

onderaan de luifel het terras van de cafetaria, bovenaan de molen

we nemen de trappen naar boven, weer een overzicht…

we komen langs enkele terrassen, sommige planten hebben zo mooi afgelijnde bladeren dat ze als het ware getekend zijn

Niet helemaal bovenaan heeft Manrique nog een cafetaria ingericht, van daaruit kan men met een draaitap hogerop komen om naar de molen te klimmen.

We dalen af langs de draaitrap naar de cafetaria

in het midden van de draaitrap, van boven naar beneden, een typische creatie van Manrique

ook binnenin is de inrichting door Manrique bedacht

we dalen af naar de uitgang, we komen voorbij een gesloten hek

zonder woorden

In een reisgidsje is er vermeld dat een bezoek een half uur duurt, wij waren er bijna 2 uur, genieten van het zicht, van de planten, van de tuin…

’s Namiddags wandelen we nog eens langs de ‘kust’ van Punta Mujeres naar Arrieta. De zon is nu van de partij, het is ook warmer geworden. Hopelijk blijft het zo….

• Dinsdag 3 maart

Wat meer blauwe lucht, veel wind, en wanneer we buiten komen regent het hevig. Gelukkig regent het pas opnieuw als we weer op ons verblijf zijn.

we komen langs het biologische Aloë vera bedrijf. Heel veel planten worden hier geteeld.

Andere, zogezegde Aloë vera bedrijven hebben slechts een zeer beperkt aantal planten, wat helemaal niet overeenkomt met de hoeveelheid producten die ze verkopen

dit bedrijf is heel interessant, misschien komen we hier nog terug voor een bezoek. Momenteel staan de planten in bloei, de aloë vera echter wordt uit de bladeren gehaald

ook heel wat andere planten groeien en bloeien hier

waarschijnlijk ook een vijgencactus

Vandaag rijden we van Orzola in het uiterste noorden naar het andere belangrijke werk van Manrique, de Mirador del Rio

De plek waar we staan ligt op 607m hoogte, op het einde van de 19^de eeuw bouwde Spanje, in de Spaans-Amerikaanse oorlog, hier een artilleriebasis. In 1973 verbouwde Manrique La Bateria tot een panoramarestaurant.

Vanaf de parking is er een grote muur te zien, gebouwd in vulkaangesteente. In die muur is er welgeteld 1 rond venster. Het stelt het oog van de Cycloop ‘Eenoog’ voor. De toegang en de kassa zitten verstopt achter eenzelfde muurtje.

de muur is aan beide zijden nog tientallen meter langer

Eens binnen leidt een gang, typisch in Manrique stijl, naar het grote panoramarestaurant

zoals steeds, alles met afgeronde hoeken en zijden, en gebruik van lokale materialen

de bar

de plafondversiering in metaal

een open haard …

… met een grote zithoek

een grote ruimte waar plaats is voor de vele bezoekers die of zitten of rondlopen of naar buiten of naar boven gaan

Aan beide zijden kan men naar het terras buiten met een goed uitzicht op de Rio, de waterweg tussen Lanzarote en La Graciosa. Het is vandaag helder, dus La Graciosa is goed te overzien

op de achtergrond La Graciosa

verderop liggen nog 2 eilandjes

3 jaar geleden maakten we met een soort taxi een rondrit op La Graciosa en kwamen we bij dit noordelijke punt

kijken we naar de noordwestzijde van Lanzarote, dan zien we erg steile flanken van dit gebied

we zijn op het noordwestelijke deel van Lanzarote, hier richting zuiden

straks zullen we de smalle weg volgen die bovenop de kam loopt

beneden zien we de ferry, piepklein

de noordpunt van Lanzarote

Vanuit het restaurant leidt een mooie trap naar boven, op de eerste verdieping zit het ronde raam en is er een souvenirwinkel

Manrique maakt ook steeds gebruik van een mooie kwaliteit hout, hier voor de bedekking van de treden

overal wel een zithoek

Op de tweede verdieping komen we weer op een terras waar we ook uitzicht hebben op het hoogste punt met grote masten

het enige bewoonde dorp op La Graciosa, de ferry komt aan bij het haventje

richting binnenland zien we de Corona vulkaan, die bij een of andere uitbarsting ingestort is

resten van een bunker uit de tijd van de Spaans-Amerikaanse oorlog

ondanks het gure weer, de koude en de bijna continue winden, bloeien hier toch plantjes

toch nog een beetje beschut tegen de wind door het gebouw…

De hoogte waarop we staan gaat heel steil naar beneden naar de noordwestkust, El Risco.

met helemaal bovenaan de masten

Diep beneden zien we de Salinas van El Rio, de zoutpannen.

We keren terug, nu langs de weg op de hoogte. Op 2 plaatsen parkeren we en wandelen we richting oceaan, nog wel een heel eind boven het waterniveau.

De flora is heel overvloedig, de hoofdkleur, naast het groen, is geel. Er waait een stevige wind.

een typische plant die enkel in dit gebied voorkomt met grote bloemen …

… en lange stengels

sterk behaarde bladeren beletten dat de plant vocht verliest

Koning Juba Wolfsmelk met heel speciale schijnbloemen

wit met een groot geel hart, ooit ingevoerd uit het Middellands Zee gebied als sierplant, nu verwilderd

allemaal geel en toch verschillend

kleine bloemen met een lang spoor

gelukkig is er naast het geplaveide pad, nog een veel beter begaanbaar fijn-kiezelpad

hier en daar ook paars-blauw-rood achtige bloempjes

een papaverachtige die door de hevige wind moeilijk te fotograferen is

piepkleine witte bloemetjes

Vanaf deze hoogte kan men afdalen tot bij de Salinas, en natuurlijk ook weer terug klimmen. We zien momenteel niemand die de afdaling waagt

het pad verder is veel smaller en vooral erg steil

De tweede wandeling loopt beven het gehucht Guatifay. De vele velden wijzen er op dat er vroegen veel aan landbouw werd gedaan, nu is de bedrijvigheid beperkter.

een schijnbare vlakte tot op de rand van de klif, gebruikt voor landbouw

met de Corona vulkaan op de achtergrond

Ook hier veel bloemen, voor het grootste deel dezelfde bloemen. Ook hier heel veel wind, we waaien bijna weg….

Berthelots pieper, een veel voorkomend vogeltje op de Canarische eilanden

zeer kleine bloemetjes

eens over de hoogte begint er eerst een lichte afdaling. La Graciosa is nog steeds te zien

wind, wind en nog eens wind

de vegetatie is hier vrij laag, door de stevige wind kunnen hogere planten hier niet aarden

een put met op de bodem veel planten en bloemen

op dood hout groeit korstmos

na de zachte afdaling gaat het veel steiler naar beneden, 360m lager komt men op het strand ….

We keren terug, aan de rijweg staan er enkele planten ‘Asfaltklaver’, niet omdat ze bij de weg staan, wel omdat, wanneer men de stengel of een blad tussen de vingers wrijft, de geur van pek vrijkomt…

Uiteindelijk brengt de weg ons tot Haria, nu veel rustiger dan op zaterdag met de kunstenaarsmarkt. In de lokale teleclub kiezen we voor gestoofd geitenvlees, heel lekker.

Op onze stappenteller zien we dat we gemiddeld ongeveer 10.300 stappen per dag gewandeld hebben, sinds we een week geleden thuis zijn vertrokken

• Woensdag 4 maart

Zware regen de ganse nacht. De eigenaar van onze woning vertelt dat hij 33 jaar op Lanzarote woont, maar nog nooit zo intense regenmaanden als dit jaar heeft meegemaakt. We horen ook dat er de vorige 8 jaar bijna geen regen gevallen is. Lanzarote en Fuerteventura worden bestempeld als de droge eiland…. Tot voor de klimaatverandering… .

Vandaag laten we Punta Mujeres achter ons, we gaan de volgende 8 dagen in Mozaga verblijven, het centrum van het eiland

Mozaga is met een pijl aangeduid

We rijden via verschillende uitzichtpunten, maar het uitzicht is beperkt door wolken en nevel.

Zicht op Haria

'vergezicht' vanaf het hoog gelegen uitzichtpunt...

We kunnen al veel vroeger in de woning, dichtbij het centrum van Mozaga

Ook hier is een teleclub, zoals in elke parochie van het eiland. We zijn net terug in onze woning of een nieuwe stortvlaag is een feit.

De moeder van de eigenares, een oude zeer vriendelijke dame, vertelt ons dat ze nog nooit zoveel regen als in 2026 heeft meegemaakt.

Huizen hier zijn niet gebouwd om zoveel neerslag aan te kunnen, onder deuren en ramen komt het water zo binnen gewaaid, overal doeken en handdoeken ….

Alle braakliggende velden zijn knalgroen en vol bloemen, helemaal niet het Lanzarote dat we in ons hoofd hadden.

De meteo leert ons dat de hevige regen en wind, zware zee, calima (zandstorm met Saharazand) over al de Canarische eilanden… op een hoogte van 2000m wordt op de Teide (hoogste berg op Tenerife) zelfs sneeuw voorspeld… , storm Regina (de benaming voor de storm zit al aan letter R, dus de 17^de storm sinds begin 2026)

Er zit niet veel anders op dan binnen te blijven …

Lanzarote Centraal

• 5 maart

Storm Regina is nu via Noord-Afrika naar Spanje getrokken. Daar zal de zware regen samen met het Calimazand van de Sahara voor ‘bloedregen zorgen.

We bezoeken Teguise, de voormalige hoofdstad van Lanzarote. Die werd ooit gekozen omdat het binnenland minder last had van aanvallen van piraten.

Teguise ligt op slechts 7 km van Mozaga, we zijn er snel. Een wandeling tussen de 2 plaatsen is niet aan de orde, er is slechts 1 grotere weg waar vrij snel wordt gereden.

Teguise behoort tot de mooiste dorpen van Spanje, hier is het de hoofdplaats van de gelijknamige gemeente.

Teguise is een grote gemeente

We maken een wandeling, heel wat busgroepen doen hetzelfde, en veel fietsers rijden door Teguise. Naast allerlei kerkelijke en openbare gebouwen zijn er ook heel wat souvenirwinkels, bars en restaurants.

een voormalige kerk van het Santo Domingo klooster, nu een zaal voor optredens

dank zij Jesus Soto en Manrique zijn gebouwen allemaal wit, geen schreeuwerige uithangborden, geen gebouwen hoger dan 4 verdiepingen, ramen en deuren in bruin, groen of blauw

het gemeentehuis

kleinere en ietwat grotere parkjes met veel zitbanken

een stadspoort

een van de Diabletes, een carnavalfiguur die een traditie sinds de 17^de eeuw, voorstelt. De Diabletes, dansers van origine Afrikaanse slaven en inwijkelingen, dragen de meest originele maskers op de Canarische eilanden

Carnaval duurt hier niet 1 week, maar wel meerdere weken, dit jaar tot 15 maart

een Drakenbloedboom draagt vruchten. We zien dat bomen en planten hier van water voorzien worden

allerlei soorten duiven zoeken voedsel

achteraan in de hoofdkerk, Iglesia de Nuestra Señora de Guadaloupe, zit een figuur op een ezel

de kerk is binnenin crèmekleurig en lichtgeel geverfd, in elke nis is er een bordje met een tekst uit de bijbel…

bij het hoofdaltaar een marmeren trap

enkel de toren is nog uit de 17^de eeuw, de rest van de kerk is, na de brand in de 20^ste eeuw, heropgebouwd

het hoofdplein, bij de kerk

er staan nog mooie oude paleizen, in zijstraten moeten er veel gerestaureerd worden…

nu een bankkantoor, vroeger La Cilla het Tiendenhuis, gebouwd in 1680. In de Middeleeuwen moesten al de boeren een tiende van hun oogst afstaan aan de kerk… of hoe je rijk kan worden op de kap van de boeren … . In deze ruimte werden de zo verkregen oogsten opgeslagen voor ze verkocht werden

we gaan binnen in de Casa de la Cultura (huis van de cultuur), dat deels gewijd is aan carnaval

en aan een belangrijke man, hier geboren

een groot muurschilderij , hier slechts een klein deeltje ervan

een aantal foto’s van carnaval, hier enkele Diabletes

op alle foto’s zien we de rokken van de vrouwen opzij gewaaid door de wind, een constant gegeven op Lanzarote (en Fuerteventura)

op een ander pleintje staat de mimosa in bloei

meestal fraai bewerkte houten deuren en luiken

Zondag komen we terug naar Teguise, dan vindt er, zoals elke zondag, de grootste markt op Lanzarote plaats.

In Mozaga stappen we nog naar het ‘Monumento al campesinos’ door Manrique ontworpen. Eind van de zestiger jaren vond hij dat het toerisme teveel lokale inwoners onttrok aan de vroegere beroepen, visser en landbouwer.

het monument staat dichtbij de rotonde, het centrum van het eiland, vanwaar 4 wegen in de 4 windrichtingen vertrekken

Het monument, 15 m hoog, is gemaakt van vooral watertanks van vissersboten. Het stelt een boer voor, samen met een kameel en een geit. Wat de boer en de dieren moet voorstellen zien we niet zo…. Bij het monument is een voormalige grote landbouwhoeve omgevormd tot landbouwmuseum, winkeltjes met lokale producten, een restaurant en in de kelder een grote eetzaal voor feestelijkheden

ook hier weer mooi bebloemde parkjes

een voormalige graanmolen aangedreven door een ezel, een paard, een dromedaris of .. indien er geen dieren waren… door een mens

een oude legende over prinses Ico gaf de kunstenaar Juan Brito stof om deze mythologische figuren te creëren

3 jaar geleden was er nog geen enkele voedingswinkel in Mozaga te vinden was, nu is er, sinds iets meer dan een jaar, bij het benzinestation een eetgelegenheid en een supermarkt, voldoende voor wat wij nodig hebben, en dit op wandelafstand.

• Vrijdag 6 maart

We dalen af vanuit Mozaga naar de hoofdstad Arrecife, aan de oostkust van het eiland.

’s Morgens is het in Arrecife 5 graden warmer, wanneer we terug keren rond de middag, daalt de temperatuur nog 3,5 graden. Wind is er ook aan de kust

de afstand tussen Mozaga en Arrecife bedraagt 7 km, het hoogteverschil iets meer dan 260m…

Ik kan, na vele dagen met een warme trui, nu toch even in korte mouwen stappen.

In de schaduw blijft het te koud en moet de trui weer aan.

op een beschutte plaats, kunnen lokale mensen kleine tafels en stoelen uit een opslagruimte halen, gebruiken en weer terug plaatsen. Hun favoriete spel is domino , de behaalde punten bij elk spel worden opgeschreven

De buurvrouw, een Nederlandse die 6 maanden per jaar in Mozaga verblijft, vertelt dat het hier al sinds november regent en daarom alles in de natuur, ook de hellingen, groen zijn en vol bloemen staan

In Arrecife wandelen we op de esplanade, mooi en breed aangelegd voor zowel voetgangers als fietsers op fietspaden. We wandelen ongeveer de helft, vanaf het fort San Gabriel tot het eindpunt richting zuiden.

fort San Gabriel

het einde van het gebied Arrecife, wordt aangeduid met een scheepswrak

Daar gaat de esplanade verder tot een eind voorbij Puerto del Carmen

Tijdens onze wandeling komen we voorbij de surfclub, een klas scholieren leert hier zeilen, kleine bootjes met één zeil

Affiches op de muren van de surf- en zeilclub vertellen ons dat er hier altijd wel wind is, hier wordt immers jaarlijks internationale surfwedstrijden gehouden

en wie liever een triatlon fietst, loopt, zwemt, ook dat vindt hier jaarlijks plaats

Ook internationale zeilwedstrijden worden jaarlijks georganiseerd, voor elk wat wils, wind is er genoeg

Op de esplanade komen we langs een mooie kiosk

Er is één hoogbouw, een hotel dat gebouwd werd toen Manrique in New York verbleef. Dat hotel, 54m hoog, heeft heel veel jaren leeg en verloederd gestaan, sinds een grote brand in het toen al 4 jaar leegstaande hotel in 1994. Later werd het gebouw hersteld en opende het in 2021 opnieuw de deuren als vijfsterrenhotel

Voorbij het gebouw, richting zuiden, is er het groot strand Playa de Reducto. Wegens de wind en de koelte zitten er slechts enkele mensen in het zand, warm aangekleed. Het is er momenteel verboden te zwemmen wegens vervuiling van het zeewater.

het is laagtij

waar het strand aan de waterlijn eindigt, ligt het nog vol met lavarotsen en stenen, en die kan men niet zien als het hoogtij is en men gaat zwemmen, stevig zeeschoeisel is hier noodzakelijk

een smaller gedeelte van de esplanade

voor mensen in een rolwagen zijn er speciale toegangen tot het strand, hier kunnen ze (tijdens de zomer) over gezet worden in een strand-en-zee rolwagen met grote luchtbanden

Sanitair is er voor iedereen, ook volledig toegankelijk

Bij onze terugkeer richting kasteel San Gabriel komen we langs een parkje met een beschutte speelplaats voor kindjes.

parkjes, dikwijls met bloemen

grote oppervlakten zijn begroeid met de Middagsbloem, vetplanten waarvan de bloemen slechts open gaan wanneer de zon al enkele uren schijnt, rond de middag dus

middagsbloemen in allerlei kleuren

een structuur met ronde vormen

en een struik met paarse bloemen

We hebben de auto achter gelaten in een parking in de straatjes van het centrum, dus we moeten even door een deeltje van de stad

nog een bovenbouw van een bankkantoor met een typisch houten balkon