Reisverhaal «Lanzarote zuiden»
terug naar Lanzarote
|
Spanje
|
2 Reacties
12 Maart 2026
-
Laatste Aanpassing 18 Maart 2026
Tussen centraal Lanzarote en het zuiden is er een groot gedeelte land vol lava door de uitbarsting van de Timanfaya vulkanen ongeveer 300 jaar geleden.
Het ganse zuiden behoort tot de gemeente Yaiza
kaart van Lanzarote waarop de gemeentes zijn aangeduid
De zuidelijke kust bestaat voor ongeveer 2/3 uit het dorp Playa Blanca, een toeristische nederzetting. Het oostelijke deel van de zuidkust is natuurgebied, er zijn stranden, maar ze zijn met een niet-verharde-weg verbonden met Playa Blanca.
3 jaar geleden wandelden we er heen, heuvel op, heuvel af, …
We hebben een mooi verblijf gevonden, niet aan het drukke deel van de kust
de living-keuken, achteraan zijn er 2 slaapkamers
er is een terras vooraan en een achteraan
We dalen af te voet richting kust. Centraal is het erg druk, meer oostelijk is het rustiger. We vinden er een restaurant
op de achtergrond de jachthaven
genieten van het zonnetje
nog een wandeling langs de promenade
mensen vragen of ze een foto kunnen nemen van ons. Ze vertellen dat het hier tot gisteren slecht weer was
Schitterend weer vandaag, 11u zon. We stappen langs de promenade van Playa Blanca, niet helemaal tot bij de vuurtoren.
op de achtergrond de hoge vuurtoren. Er naast staat de veel kleinere vuurtoren van weleer. We waren er 3 jaar geleden. Nu is ons vertrekpunt verder oostelijk, dus we stapten niet tot bij het gebouw
Onze wandeling is goed voor iets meer dan 19.900 stappen, bijna 14 km. Een deel van het wandelpad ligt er goed bij, maar eens voorbij de ferryhaven is het tijd dat de gemeente het oppervlak van het wandelpad renoveert …
Niet veel foto’s vandaag, hier en daar zien we rode krabben en rood verbrande mensen. Verder veel zonnekloppers, strandliggers en zwemmers, en voor een deeltje van de wandeling winkels, bars, restaurants….
Dankzij Jesus Soto en Manrique en de gouverneur uit de jaren 60 en 70 is er nergens hoogbouw, is er nergens een hotel tot bij de zee en is er nergens een privéstrand. Wel hebben sommige hotels ligstoelen geplaatst voor de eigen gasten, maar iedereen anders kan op het strand zijn ding doen…
We komen voorbij de ferryhaven, hier komen ferry’s toe en vertrekken er naar Fuerteventura. Er zijn ook kleinere schepen naar het eiland Lobos, ten noorden van Fuerteventura. Het eiland, dat we 2 jaar geleden aandeden, is natuurgebied en kan enkel met een gids ter plekke worden bezocht
de ferryhaven wat op de achtergrond, de vissershaven vooraan
er zijn 3 maatschappijen die de overtocht maken
Wie met de auto van Lanzarote naar bvb Tenerife of Gran Canaria gaat, maakt eerst de overtocht naar Fuerteventura, rijdt daar tot de volgende ferryhaven en gaat dan opnieuw de ferry op naar het andere eiland
Bij onze terugkeer komen we bij de haven langs het restaurant van de Confradia de los pescadores, het broederschap van de vissers. Hier staat vooral verse vis op het menu, en voor vleeseters is er ook wel wat
een foldertje over de vis Cherne, in het Nederlands 'Wrakvis'
een grote vis, die verticaal in filets gesneden wordt en in de pan gebakken. Begeleid van de typische lekkere aardappeltjes gekookt in zeewater ‘papas arrugadas’
Terug mooi weer, iets meer wind en wolken in vergelijking met gisteren.
We rijden naar Puerto del Carmen, met een heel lange en goed aangelegde promenade min of meer gelijklopend met de oceaan.
Puerto del Carmen was ooit een vissershaventje tot in de jaren 1970 Manrique en enkele anderen er een toeristische nederzetting van maakten.
Playa Blanca, waar we verblijven, ligt helemaal in het zuiden, Puerto del Carmen is met een pijl aangeduid
Er zijn 5 stranden, lang en breed, maar vandaag zijn er een beperkt aantal mensen op het strand of in de zee.
Voor het grootste gedeelte is er een groene vlag, op kleinere plekken, waar geen redders aanwezig zijn, is er een gele vlag.
We starten onze wandeling noordelijk, dichtbij de luchthaven, en stappen ongeveer 7,5 km tot bijna het zuidelijkste punt, om dan terug te keren, goed voor meer dan 23.500 stappen, we geraken getraind…
een mobiel van Manrique midden op een rotonde
één van de stranden
een breed pad voor voetgangers, daarnaast een rijpad voor fietsers, e-steps …
Men verhuurt hier zoals aan de Belgische kust, fietsen en fietskarren; hier echter ook scooters voor mensen die het niet (meer) zien zitten om te stappen. Er zijn zelfs dubbelzitters (achter elkaar)
het lange strand, Playa Larga of zoals hier aangeduid Long Beach…
Er wordt hier heel veel Engels gesproken? Veel pubs en restaurants met Engels voedsel, waar men zelfs geen Spaans spreekt…
en dan een standbeeld (2025) van Kenneth Gasque die de medaille uitreikt aan de winnaar van de Iron Man, de op één na zwaarste triatlon ter wereld (na deze van Hawai).
Hij is de man die de triatlon naar Lanzarote bracht (uitleg hier te lezen) https://lanzaroteinformation.co.uk/kenneth-gasque-honoured-ironman-hall-of-fame/
3,8 km zwemmen gebeurt voor de kust van Puerto del Carmen, dan is er 180,2 km fietsen over zowat het ganse eiland, met een totaal hoogteverschil van meer dan 2500m. Wanneer dat achter de rug is, wordt er nog een marathon gelopen, die na 42,2 km aankomst in Puerto del Carmen
de Engelstalige uitleg
Vandaag stappen we het nog ontbrekende gedeelte van de kustwandeling vanaf het San Jose kasteel, ten noorden van Arrecife tot bijna het einde van de wandeling in het zuiden van Puerto del Carmen De totale wandeling is iets meer dan 20 km enkel, dus 40,5 km heen en terug. We stapten er 5 dagen over.
Het laatste deel, vandaag, vertrekt in het noorden van Puerto del Carmen, gaat langs de luchthaven tot in Playa Honda, waar we enkele dagen geleden waren gestart richting Arrecife.
Vandaag, zondag, is er meer beweging in het anders zo doodse Playa Honda, veel wandelaars, fietsers, en geopende horeca.
al spoedig komen we bij het begin van de start/landingsbaan. Meestal wordt er aangevlogen van over de oceaan. De lichtbakens staan in het water
Enkel wanneer de wind uit de andere richting komt, wat minder voorvalt, wordt er over land aangevlogen. Dit was zo toen wij hier toekwamen
er zijn weinig plaatsen in de wereld waar vliegtuigspotters zo dicht bij de dalende vliegtuigen kunnen komen. Hier zijn geen grote lenzen nodig, gewoon een gsm…
tussen het strand en de luchthaven is er een wandel/loop- en een fietspad. Er zijn wel wat bloemen, maar het aantal soorten is erg beperkt
In dit gebied mag er niet gevist worden. Meeuwen worden immers aangetrokken en zouden in de motoren kunnen terecht komen
heel kleine gele bloemetjes
net voorbij het vliegveld komen we in Playa Honda, een voormalig vissersdorp waar tot op heden (nog) geen touroperators gebouwen neergepoot hebben
er staan op het strand nog 2 gebouwen, waarschijnlijk voormalige vissershuisjes
de huizen die uitgeven op de oceaan hebben tussen het gebouw en het wandelpad hun tuin
Enkele eigenaars houden blijkbaar niet van planten, hun ‘tuin’ is helemaal verhard
de zon schijnt, het is kort na de middag… de middagsbloemen zijn geopend
de zon is weer verdwenen, gelukkig is ze straks weer terug
net voorbij Playa Honda komen we weer bij het vliegveld
Langs het wandelpad is er dikwijls een stevige wind, het zeezand wordt dan op de wandelaars geblazen … mond dichthouden en een bril die de ogen beschermt is hier geen luxe. Nu we terug wandelen hebben we meewind, dus geen last van het zand
een zebravis-gekleurd vliegtuig (Condor) vertrekt
dappere mensen, op zo een fietskar (cuistaks, go-car) is het hard trappen, zeker met tegenwind…
om de paar minuten landt er een vliegtuig of stijgt er één op. Er is 1 baan die voor de beide manoeuvres gebruikt wordt
we komen weer op het domein van de vliegtuigspotters, sommige mensen staan hier nog steeds …
fietsers, wandelaars, rolstoelrijders, … een verzameling van kijkers…
… het filmpje wordt bekeken …
Slechte weersvoorspelling, maar toch een vrij zonnige dag, niet koud en soms bewolkt
We rijden vroeg naar het Nationaal Park Timanfaya, opgezet rond de Montañas del Fuego, de vuurbergen.
Het park opent om 9u, wij zijn er rond 9u10, slechts 3 auto’s voor ons aan de kassa. Ongeveer 1,5 u later, staan er zeer lange files te wachten. De parking boven is beperkt en er wordt maar een auto toegelaten, wanneer er een vertrekt. Enkel taxi’s en bussen mogen door.
De toegang is vrij duur, 30€ per persoon, en als enige plek op het ganse eiland cash te betalen! Hopelijk wordt de kassier op het einde van de dag niet overvallen…
Eens geparkeerd wordt er direct aangeduid op welke bus je moet stappen, niemand mag te voet, met de fiets of met een eigen auto in het gebied rijden. De bussen zijn modern, groepen die met hun bus komen, blijven daar ook in, hun buschauffeurs kennen het park en de te rijden route.
Ik vraag aan de chauffeur om vooraan op het klapstoeltje te mogen zitten (net zoals 3 jaar geleden). Er wordt halt gehouden waar speciale zichten zijn, en wanneer dat aan de zijde van de chauffeur te zien is, neemt hij mijn gsm over en maakt hij enkele foto’s.
we vertrekken
de lava is niet steeds zwart, afhankelijk van de chemische samenstelling kunnen er andere kleuren te zien zijn, bruin-rood door ijzer, wit door kalk, geel door zwavel, ..
een van de gevormde kraters op de achtergrond
een gang waardoor de lava vloeide
op de achtergrond kraters die bedekt zijn met vulkaanas
Tussen 1725 en 1730 waren hier meerdere aardbevingen. Op 1 september 1730 opende de aarde zich, en begon er een zeer krachtige uitbarsting, gevolgd oor continue andere uitbarstingen gedurende 6 jaar, tot 1736. De pastoor van Yaiza, het dorp dat net niet bedolven werd, heeft een dagboek bijgehouden. Daardoor zijn de gebeurtenissen zeer goed gedocumenteerd. 11 dorpen verdwenen onder de lava, een kwart van het eiland werd door lava overspoeld, 25 kraters werden gevormd.
Uit de geschriften van de pastoor (https://www.miteco.gob.es/es/parques-nacionales-oapn/red-parques-nacionales/parques-nacionales/timanfaya/historia.html)
"Op 1 september (1730) tussen negen en tien uur 's avonds opende het land zich plotseling nabij Timanfaya, twee mijlen van Yaiza. Op de eerste nacht rees een enorme berg op uit de schoot van de aarde, en vlammen ontsnapten uit de top, die negentien dagen bleven branden. Enkele dagen later werd een nieuwe afgrond gevormd en stroomde een stortvloed lava over Timanfaya, Rodeo en een deel van Mancha Blanca. De lava verspreidde zich over de plaatsen in het noorden, eerst zo snel als water, maar al snel vertraagde de snelheid en liep alleen als honing. Maar op 7 september rees een aanzienlijk gesteente op uit de schoot van de aarde met een geluid als donder, en door de druk dwong het lava, dat vanaf het begin noordwaarts trok, van koers te veranderen en richting NW en WNW te gaan. De massa lava arriveerde en vernietigde in een oogwenk de plaatsen Maretas en Santa Catalina, gelegen in de vallei. Op 11 september hervatte de uitbarsting met meer kracht en begon lava te stromen. De Santa Catalina stormde op Mazo af, stak het hele dorp in brand en bedekte het, en vervolgde zijn weg naar zee, waarbij hij zes dagen achter elkaar met een angstaanjagend geluid en echte cataracten veroorzaakte. Een groot aantal dode vissen zwom op het zeeoppervlak en kwam om te sterven aan de kust. Al snel kalmeerde alles en leek de uitbarsting volledig te zijn gestopt.
Op 18 oktober werden er direct boven Santa Catalina drie nieuwe openingen gevormd, die nog steeds branden en uit hun openingen ontsnappen massa's dikke rook die zich over het hele eiland verspreiden, vergezeld van een grote hoeveelheid slak, zand, as die overal verspreid is, en waterdruppels die van alle kanten in de vorm van regen vallen. De donder en explosies die deze verschijnselen vergezelden, de duisternis veroorzaakt door de massa as en de rook die het eiland bedekt, dwongen de inwoners van Yaiza meer dan eens te vluchten, waarna ze zeer snel terugkeerden, omdat deze ontploffingen niet vergezeld werden van een ander verwoestingsfenomeen."
En verder op de website
“Het verhaal gaat verder met de beschrijving van de ramp. Wetenschappers schatten dat het volume lava 1 km³ (=1000 miljoen m³) heeft bereikt en de oude morfologie van het eiland volledig heeft veranderd.
de groene kleur is lichtweerkaatsing in de voorruit van de bus
we stoppen bij een ingestorte krater
de dorpen op de achtergrond zijn gespaard gebleven
lichtgekleurde lava (de lijnen dienen voor de ontdooiing van de ruit)
we rijden door een oorspronkelijke vulkaantunnel
waarschijnlijk is het dak van de tunnel ooit ingestort
de vloeibare lava heeft druppels nagelaten
hier is de bodem bedekt met vulkaanas, daaronder is er ook gestolde lava
In de negentiende eeuw waren er nieuwe uitbarstingen, waarvan ook schriftelijke documenten van ooggetuigen zijn. Onder hen valt die van de priester van San Bartolomé, Don Baltasar Perdomo, op, waarin hij de werking van de drie ontstaande vulkanen uitlegt: Tao, Volcán Nuevo del Fuego en Tinguatón. De uitbarstingen begonnen op 31 juli 1824 bij de Tao-vulkaan. Hierop volgde de vulkaan Nuevo del Fuego (ook Chinero genoemd), de enige vertegenwoordiger van deze uitbarstingsfase binnen wat nu het Nationaal Park Timanfaya is, met een ogenschijnlijk zeer hevige uitbarsting. Uiteindelijk barstte op een avond de vulkaan Tinguatón uit. De vulkanische activiteit stopte rond 25 oktober van datzelfde jaar.
Na al deze gebeurtenissen zijn de vulkanen van Lanzarote in een periode van rust gekomen, die hun sporen nalaten en de bewoonbaarheid van dit hele gebied belemmeren.”
het hoogste deel van het landschap is het centrum van de uitbarstingen, iets meer dan 500m hoog
hier is er begroeiing, de lava spoot eerst hoog en vloeide daarna van de helling. Op het bovenste gedeelte hebben planten daardoor vrij snel opnieuw kunnen groeien
een volgende krater
de eerste levende organismen die op lava groeien zijn de korstmossen
voor ons komt het panorama restaurant van Manrique in zicht
nog een krater en beneden de file die wacht tot er een parkeerplek vrij is
heel verschillende landschappen
Het symbool van het nationaal park, waar César Manrique een 14 km lange weg door de lava liet aanleggen, is een duivel met een vijftand in zijn hand. Dit symbool heeft te maken met een legende
(https://www3.gobiernodecanarias.org/medusa/wiki/index.php?title=Leyenda_del_diablo_de_Timanfaya)
Op 1 september 1730 verwoestte een uitbarsting in de Vuurbergen van Timanfaya het eiland Lanzarote en spuugde honderden rotsen uit, vergezeld van rivieren van lava. De uitbarsting veroorzaakte meerdere verwoestingen op het eiland en had verwoestende gevolgen die meerdere jaren aanhielden. Volgens de legende vierden op die dag twee jongeren hun bruiloft in de omgeving van Timanfaya. Het echtpaar bestond uit de zoon van een van de rijkste families van het eiland en een vrouw wiens familie zich toelegde op de teelt van planten. Midden in de ceremonie vond er een grote explosie plaats en begonnen stenen en lava op de gasten te vallen, die naar het dorp renden om beschutting te zoeken.
Helaas viel er een enorme steen op de bruid, die werd begraven. De novió gebruikte een vijfpuntige smidse om de rots op te tillen en zijn geliefde te bevrijden, maar toen hij slaagde, ontdekte hij dat de jonge vrouw was overleden.
Ontroostbaar, zonder de smederij los te laten, nam hij het levenloze lichaam van zijn verloofde en rende naar de vallei om zich te zelfmoorden, zich bewust dat hij nergens meer troost kon vinden. De bewoners van het eiland konden de jonge man in het maanlicht zien, terwijl hij de smederij met zijn twee armen vasthield, voordat hij voorgoed verdween tussen de Vuurbergen. Toen ze dat tafereel zagen, konden de eilandbewoners alleen maar droevig zuchten: arme duivel
Manrique ontwierp boven in het Nationaal Park het panoramische restaurant. Hier wordt het vlees geBBQt boven een schacht van 5m diep en een temperatuur van 250°C.
de lampen van het restaurant: gemaakt met handgesmede pannen, zijn een andere representatie van Manrique's grenzeloze creativiteit
de Dodentuin: In het midden van het restaurant bevindt zich deze kleine geglazuurde tuin als eerbetoon aan de legende van Hilario, waarin op de vulkanische as het skelet van een dromedaris en de stam van een droge en verbrande boom liggen
10m onder het huidige oppervlak heerst er een temperatuur van 300°C! Er worden 2 attracties opgevoerd om de hitte te tonen aan de bezoekers
nog een schacht, komt men dichterbij, dan voelt men de hitte
droog hooi wordt in de schacht gebracht en al spoedig ontvlamt het droog materiaal
een overzicht van de parking
een buis in de grond, een medewerker giet er een emmer koud water in, en seconden later spuit de stoom in de lucht
We gaan nog even langs in het Bezoekerscentrum, het is er druk
naast de zeer interessante tentoonstelling binnen, is er een houten wandelpad gemaakt boven de lava
op de achtergrond nog een vulkaan
’s Namiddags nog een wandeling in Playa Blanca naar de jachthaven.
op de achtergrond het eiland Lobos en Fuerteventura
we zijn op het einde van de afsluitdijk die de haven beschermt tegen stormen
We maken een rit door het zuiden van Lanzarote, er zijn enkele bezienswaardigheden die we bezoeken
De eerste halte is Femés, een dorpje in de bergen boven Playa Blanca met een mooi uitzichtpunt. Wij zijn hier ’s morgens, volgens het reisgidsje komen hier wel wat mensen naar de zonsondergang kijken.
zicht op Playa Blanca
hier is een aantal wandelingen in het natuurgebied Los Ajaches dat het zuidoostelijke deel van Lanzarote omvat. Hier uitzicht op de 607 m hoge Atalaja de Femés. Van hier kan men via wandelpaden afdalen naar de zuidoostkust, maar er moet weer gestegen worden om terug in de bewoonde wereld te geraken
het kapelletje Ermita de San Marcial de Rubicon, was in de 15de eeuw bischopszetel
mooie witte huizen (maar de vuilcontainer ontsiert het geheel wat)
en een laan met palmbomen
terug op het uitzichtpunt. De lucht in de verte is wat bewolkt zodat Fuerteventura en Lobos bijna niet te zien zijn
Voorbij Femés is er langs de weg een mijn waar rode en zwarte lava wordt gewonnen. Ze worden fijn gemalen en gebruikt in tuinen en parken als grondbedekking
Wat later komen we in Las Breñas, net zoals Femés, heel rustig, weg van de zeedrukte. Ook dit dorpje is mooi onderhouden
bloemen in tuinen …
… en op braakliggend terrein
hier een kleine salamander, de meeste zijn veel groter maar ze vluchten snel weg wanneer we in de buurt komen
heerlijk geurende bloempjes
een maisveld, dankzij de vele regen, mooi groen
een tuin met enkel cicas planten (een palmvaren), levende fossielen
Volgende stopplaats is het uitzichtpunt op de zoutpannen, Salinas de Janubio
vroeger, toen Lanzarote de laatste stop was voor zeevaarders richting Amerika en richting westkust van Afrika, was er veel zout nodig om het ingeslagen vlees en vis lang genoeg te kunnen bewaren. Nu wordt er enkel nog zout gewonnen uit het zeewater om als tafelzout te verkopen, als een blijvende herinnering aan vroeger, en als toeristische attractie
de 2 molen die het zeewater in de bekkens pompen
We rijden even naar beneden, naar de zoutpannen
het embleem van de Salinas, te danken aan César Manrique …
is het pekelkreeftje, het onderwerp waar Stephan 51 jaar geleden zijn thesis op maakte. Ook dit embleem werd ontworpen en uitgevoerd door Manrique
een monument als eerbetoon aan de zoutwerkers, mannen en vrouwen, en aan de man die het gebied als cultureel erfgoed wist te bewaren
de werkplaats waar het droge zeezout verpakt wordt
El Golfo is één van de weinige plaatsen aan de westkust van Lanzarote. Hier heeft de vulkaanlava bijna 300 jaar geleden, tot in de oceaan gerold.
een wilde tabaksplant
ook onder het zeeoppervlak ligt er lava, waardoor de golven nog krachtiger aanstormen en hoog opspatten
een mooi schouwspel, de ruwe lava en het aanstormende water, minuut na minuut, nooit ophoudend
Er is een korte wandeling naar een groen meertje, de kleur wordt veroorzaakt door de massa wiertjes
op het einde van de wandeling is het even wachten om het meer te zien, dus een foto andere richting
een eind beneden ons is er een strand waar mensen het schouwspel dichterbij zien, maar niet noodzakelijk beter
het groene meertje
links het groene meer, rechts daarvan het zwarte strand en verder rechts de oceaan
Tussen het groene meertje en de zee is er een zwart strand, verboden om er te wandelen. We zijn hier immers in het natuurgebied, Los Volcanes
Enkele kilometer meer zuidelijk, ook bij de kust, is de weg nog steeds afgesloten, en zijn er mooie zichten van het zeewater dat kolkt onder de vulkaanrotsen. Als het stormt en er zijn hoge golven dan ziet men werkelijk het water door de spuigaten geperst worden. Nu is de zee redelijk kalm, er zijn heel wat mensen die ook verder wandelen. Het verbodsbord is helemaal overplakt met stickers, dus niemand trekt er zich iets van aan.
de plek kreeg de naam Los Hervideros, de spuigaten
zwarte basaltrotsen, hier en daar uitgeschuurd door de oceaan
verticale basaltpijlers
het water komt in de grot binnen gerold, botst tegen de wand en wordt dan met dezelfde kracht weer naar buiten gestuwd
de plaats waar het zeewater botst en terug keert
een eind beneden ons draait en keert het water in alle richtingen. Bij hevige zee spuit het daar omhoog
de zwarte kleur is de rots, het water keert terug naar de oceaan (om kort daarna weer naar binnen gestuwd te worden)
de lava is bij de uitbarsting ook in alle richtingen gestuwd, en daarna in allerlei vormen gestold
wat verder is een rode vulkaan te zien
Als laatste halte komen we in Yaiza, de hoofdplaats van de grote gemeente Yaiza. Vrij klein, rustig, wat toeristen, wat lokale mensen, enkele restaurants en tapasbars, een oud schooltje dat helemaal opgeknapt is en waar nu kunstwinkeltjes zijn én een bar-café-restaurant. De woningen liggen erg verspreid
centraal een kerkje
binnen in de kerk, het is er erg donker, enkel vooraan is de muur verlicht
gemeentehuis van Yaiza
het voormalig schooltje
ook boven waren er klassen …
vele huizen hebben boven een balkon in hout
Terug in Playa Blanca wandelen we naar de ferry-haven op en neer.
Vandaag is onze laatste volledige dag op Lanzarote.
’s Morgens maken we de wandeling naar en in de vulkaankrater Caldera de los Cuervos.
De vulkaankegel was de eerste die in september 1730 werd gevormd en leidde tot de uitbarstingen van het Timanfaya gebied. 6 jaar lang waren er uitbarstingen in het Timanfaya gebied waardoor een groot deel van de Cuervo vulkaan begraven ligt onder de as van vormingen en uitbarstingen van andere vulkanen. Al deze vulkanen liggen op 1 lijn, 17 km lang.
Na 6 dagen uitbarsting van de Cuervo vulkaan bereikte de lava de oceaan. Wat we gisteren gezien hebben El Golfo en Los Hervideros is afkomstig van deze uitbarstingen.
We zijn nog redelijk vroeg, er is nog voldoende plaats op de parking. De wandeling start met een aanloop naar de vulkaan, ongeveer 1 km.
het pad ligt vol vulkaankiezel. Mensen met kleine kinderen dragen hun kindjes in een draagzak of op de rug. We zien 1 stel dicht bij de aanvang met een buggy, het kindje liep gewoon vrij….
er waait een koude wind …
de Cuervo vulkaan, de opening is aan een andere zijde
stenen, gestolde lava, vulkaankiezel en vulkaanas langs de weg. We wandelen in het natuurpark Los Vulcanos, dus het pad niet verlaten
Dan komen we bij de opening van de krater, ooit een breuk in de kraterwand, waarlangs de lava naar buiten stroomde. Hier dalen we af in de krater.
de toegangsweg tot de krateropening
we staan bovenaan de krateropening
heel bizar gevormde lava met stenen op de kraterwand
het pad om af te dalen ligt ook bezaaid met de lavakiezel, het is niet erg steil
Er zijn heel wat korstmossen die op de lava groeien. Door de vele regen echter bloeien er nu ook planten, weinig soorten, maar in grote aantallen.
geraniumachtigen staan nu sinds enkele dagen in bloei
de bodem van de krater heeft een langwerpige vorm, dit deel is zichtbaar bij de afdaling
en het tweede deel van de krater
op de achtergrond stenen en lavabrokken die tijdens een steenlawine naar de kraterbodem gerold zijn
groengeel korstmos en hogere planten
korstmos
afhankelijk van de chemische samenstelling van de lava,heeft het gesteente een andere kleur
helemaal niet egaal, openingen, uitstulpingen, gaten, de wanden van de krater zijn heel gevarieerd
van Canarische zuring (Rumex lunaria) groeien zeer veel planten in de krater
later zien we deze plant nog in bloei met heel kleine rode bloemetjes
hier komen we aan het verste uiteinde van de kraterbodem
het Canarisch zonneroosje is een klein plantje, dus enkel te zien wanneer er een plantje dichtbij het pad groeit
terug naar de uitgang
hier was de lava al taai-vloeibaar (honingachtig) en misschien ergens uitgeperst …
een detail
Een stuk van de top van de vulkaan ligt 200m verder, boven op de lava
een deel van de weggeblazen vulkaantop, op de achtergrond nabijgelegen vulkanen waaronder de dichts bij gelegen Montaña colorada. Dit was de laatste vulkaan die in 1736 gevormd werd
nog enkele plantjes op de terugweg
Bij het verlaten van de krater, bestaat nog de mogelijkheid om rond de voet van de vulkaan verder te wandelen. Dat hebben we 3 jaar geleden gedaan, nu keren we terug naar de parking, waar zeer veel auto’s voor- en achteraan, links en rechts, elkaar insluiten. Gelukkig staan we aan de rand van de weg en is de motor sterk genoeg om in achteruit uit de parking en op de weg te geraken. Onze parkeerplek werd al direct bezet , nog voor we goed en wel weg reden.
We rijden door naar Puerto Calero, ten zuiden van Puerto del Carmen. Hier liggen de boten van zeer begoede mensen, zowel van het eiland zelf als van gasten.
hier worden de oude, gele bladeren van de palmboom weggesneden en de wondes ontsmet. Het geeft een verzorgder beeld
De wandeling langs de promenade is vrij kort.
de horecazaken zijn bebloemd, hier wordt geen luide muziek uitgespuwd, geen schreeuwerige affiches... een verschil met PlayaBlanca
je kan hier excursies maken op zee, in een duikboot gaan varen, een schip huren, een hele dag op visvangst …
een Kleine Zilverreiger zit op een opstap, later vliegt hij dichter bij het water tot op een steen… waar blijft zijn middagmaal ?
we drinken nog iets in een Ierse pub, mooie bloeiende vetplant naast mij
Wanneer we in Mozaga zijn voor ons laatste middagmaal, zien we grote donkergrijze wolken vanaf de richting La Graciosa, door de vallei, Lanzarote binnen waaien.
Een uur later zit het ganse eiland in de wolken en eindigen waar we mee begonnen zijn: regen, wind en lage temperaturen (vandaag van 23°C naar 13°C)
In de tussentijd hebben we genoten van Lanzarote en al het moois dat hier te beleven valt.
